هر شهر، چیزی برای شنیدن دارد.

تهران فقط مجموعه‌ای از خیابان‌ها، ساختمان‌ها و مسیرها نیست. شهر در صداهای روزمره‌اش هم زندگی می‌کند؛ در باز شدن کرکره یک مغازه، گفت‌وگوی کوتاه دو رهگذر، عبور مترو، صدای باران روی آسفالت و سکوتی که گاهی میان شلوغیِ یک محله پیدا می‌شود.

بسیاری از این لحظه‌ها آن‌قدر عادی‌اند که از کنارشان می‌گذریم؛ اما هرکدام می‌توانند بخشی از خاطره یک مکان، یک زمان یا یک نسل باشند. «صداهای تهران» برای ثبت همین لحظه‌های شنیدنی شکل گرفته است.

ما نمی‌خواهیم شهر را متوقف کنیم؛ می‌خواهیم ردّی از آنچه شنیده‌ایم برای آینده باقی بگذاریم.

در «صداهای تهران»، صدا از مکان جدا نیست. هر ثبت صوتی می‌تواند به نقطه‌ای از شهر، زمانی مشخص و زمینه‌ای از زندگی روزمره پیوند بخورد.

همین پیوند، یک فایل صوتی ساده را به یک روایت شهری تبدیل می‌کند؛ روایتی که می‌توان شنید، روی نقشه پیدا کرد و در کنار روایت‌های دیگر دوباره کشف کرد.

نقشه برای ما فقط ابزار پیدا کردن مسیر نیست؛ صفحه‌ای است که صداهای شهر روی آن جای خود را پیدا می‌کنند.

تصویر، آنچه را پیشِ چشم ماست ثبت می‌کند؛ صدا می‌تواند چیزی را ثبت کند که دیده نمی‌شود: فاصله، ریتم، حضور آدم‌ها، حرکت، سکوت و حال‌وهوای یک مکان.

یک مکان ممکن است در عکس آشنا باشد، اما شنیدن صدای همان مکان، تجربه‌ای تازه از آن می‌سازد.

«صداهای تهران» آرشیوی برای دیدن شهر نیست؛ دعوتی است برای شنیدنِ آن.

از کنار شهر عبور نکن.
یک لحظه بایست.
گوش کن.