هر صدا ارزش شنیدهشدن دارد.
قرار نیست فقط صداهای خاص یا زیبا ثبت شوند. صدای واقعی شهر، با تمام تنوع و پیشپاافتادگیاش، بخشی از آن چیزی است که میخواهیم برای آینده نگه داریم.
بیانیه
شهر فقط دیده نمیشود؛ شنیده میشود.
ما به صدا بهعنوان بخشی از حافظه شهر نگاه میکنیم؛
چیزی ساده، روزمره و ارزشمند که اگر ثبت نشود، ممکن است از دست برود.
چیزی ساده، روزمره و ارزشمند که اگر ثبت نشود، ممکن است از دست برود.
هر شهر، صدایی دارد.
تهران هم دارد.
ما صدا را بخشی از حافظه شهر میدانیم؛ چیزی که شاید دیده نشود، اما میتواند یک مکان، یک لحظه و یک تجربه را در خود نگه دارد.
«صداهای تهران» برای جمعآوری همین لحظههاست؛ صداهایی از خیابانها، محلهها، میدانها و فضاهای روزمره شهر؛ بدون ادعای اینکه یک روایت واحد از تهران وجود دارد.
چهار اصل ساده
مکان، بخشی از صداست.
یک صدا وقتی به مکانش متصل میشود، معنای دیگری پیدا میکند. برای ما، شنیدن و جغرافیا دو لایه جدا نیستند؛ کنار هم روایت را کامل میکنند.
شهر را میتوان از راه صدا کشف کرد.
نقشه فقط برای پیدا کردن مسیر نیست. میتواند راهی باشد برای کشف صداها، داستانها و تجربههایی که در یک شهر پنهان ماندهاند.
حافظه شهری باید زنده بماند.
تهران تغییر میکند و صداهایش هم تغییر میکنند. ثبت صدا یعنی نگه داشتن بخشی از حافظهای که ممکن است فردا دیگر همان شکل را نداشته باشد.
تهران از زبان آدمهایش
این پروژه قرار نیست تهران را از بیرون تعریف کند. قرار است اجازه بدهد خود شهر، از زبان آدمها و مکانهایش شنیده شود.
به همین دلیل، هر ثبت صوتی یک قطعه کوچک از یک تصویر بزرگتر است؛ تصویری که نه یکباره، بلکه با مشارکت آدمهای شهر شکل میگیرد.
آیندهای که میخواهیم بسازیم
آرشیوی که امروز کوچک است، میتواند با گذر زمان به حافظهای شنیداری از تهران تبدیل شود؛ مجموعهای از صداها که تغییر شهر را نه فقط در آمار و تصویر، بلکه در تجربه روزمره آن ثبت میکند.
اگر این آرشیو روزی بزرگ شود، «صداهای تهران» فقط یک محصول نخواهد بود؛ بخشی از داستان شهری خواهد بود که هر روز دوباره شکل میگیرد.
شهر را همانطور که هست بشنو.
با تمام صداهایش.
با تمام تغییراتش.